Historia:

Zimą zalesione okolice Górki Szczepińskiej nad Odrą wyglądają spokojnie tylko dla tych, którzy nie zostają tu po zmroku. Śnieg przykrywa ślady, mgła myli kształty, a cisza sprawia, że wszystko zaczyna wyglądać… podejrzanie żywo. To idealne warunki do polowania.

To tutaj pojawił się Grinch. Samotnik, który dawno przestał walczyć ze świętami w sposób symboliczny. Zamiast psuć prezenty, nauczył się polować. Tłumaczył się jak każdy myśliwy z długim stażem, że w ciemności wszystko wygląda podobnie - podobnie do dzików.

Pierwsze strzały miały paść do dzików. Tak przynajmniej opowiadano później. Echo niosło się nad rzeką, a ptaki zrywały się z drzew. Jedni twierdzili, że widzieli rogaciznę umykającą w popłochu tylko „jakieś takie chude”. A czerwony kolor widziany przy drzewach? Cóż - w zimie liście też potrafią zmienić kolor.

Sanie rozpadły się wśród nadodrzańskich zarośli jak roztrzaskana trumna. Grinch nie spieszył się. Wiedział, że nikt tu nie przyjdzie. Zabierał to, co uznał za swoje - poroża, kości, resztki czerwonego stroju nasiąkniętego krwią. Trofea nie dla chwały, lecz dla rytuału.

Nienawiść do świąt była w nim starsza niż las. Dlatego nie wystarczyło mu zabicie Mikołaja. Chciał, by nikt nigdy go nie zastąpił.

W noc bez księżyca wezwał Morwinę - starą jak bagno, czarownicę z drugiej strony rzeki, ducha rozlewisk i gnijących korzeni. Przybyła cicho, wynurzając się z mgły, z twarzą zasłoniętą włosami splątanymi jak konary. Z krwi Rudolfa narysowała znaki na śniegu, a kości Mikołaja ułożyła w krąg. Czaszka, wciąż w czerwonej czapce, została postawiona na środku.

Zaklęcie było długie, ciężkie jakby każde słowo było splunięciem. Krew wsiąkała w ziemię, a las słuchał.

Od tamtej pory mówi się, że w Szczepińskiej Dzikiej Kniei nie powinno się pojawiać po zmroku. Bo mgła znów potrafi zmienić kształty, a las znów potrafi się pomylić. Ktoś odda strzał. Ktoś zniknie. Zostanie tylko cisza i ślad ciągnięcia po śniegu.

I ziemia nad Odrą przyjmie kolejne kości. Jak przyjmowała wszystkie poprzednie.

Gdy Morwina skończyła, świąt już nie było. Nie przyszły w kolejnym roku. Ani w następnym. Dzwonki zamilkły, prezenty przestały się pojawiać, a dzieci zaczęły śnić o lesie i dziwnych okrzykach, których nie potrafiły nazwać.

I gdy nadchodzi zima, a świat pogrąża się w ciszy pozbawionej dzwonków, świateł i śpiewów, pojawia się tylko jedno pytanie, szeptane coraz ciszej z każdym rokiem:

Czy Świąt już nie będzie...?

O keszu:

Zima w okolicach Górki Szczepińskiej nad Odrą zawsze była zdradliwa. Mgła spowija zarośla, a śnieg i lód sprawiają, że każdy krok może zdradzić twoją obecność lub sprowadzić upadek. Po zmroku najlepiej nie zapuszczać się w te rejony – Grinch wciąż czai się w mroku, a każdy hałas może przywołać niechcianą uwagę. Szczególnie zdradliwy jest wał przeciwpowodziowy – śliskość pod stopami jest tu niemal zdradziecka.

Pierwszym znakiem, że zbliżasz się do tego miejsca, jest młoda akacja z uciętą gałęzią.
Finał znajduje się nieopodal - zaledwie kilkadziesiąt metrów w las.

Tylko ostrożni i czujni przeżyją spotkanie z mrokiem, który w tym miejscu nigdy nie śpi