Elektrownia w kompleksie Izraela K. Poznańskiego była jednym z kluczowych obiektów technicznych fabryki, zapewniającym niezależność energetyczną ogromnego zakładu włókienniczego.
Elektrownia za czasów fabryki
Powstała w 1912 roku i zapoczątkowała elektryfikację całego kompleksu Poznańskiego.
W 1928 roku działało w niej ponad 30 kotłów, które produkowały parę do turbin – była to więc nowoczesna na swoje czasy parowa elektrownia przemysłowa obsługująca wszystkie działy produkcji: przędzalnie, tkalnie, farbiarnie i wykończalnie.
Jej zadaniem było zasilanie maszyn, oświetlenia, napędów i instalacji fabryki, co pozwalało zakładowi działać w pełni autonomicznie, niezależnie od miejskiej infrastruktury.
Architektura i funkcjonowanie
Elektrownia była budynkiem trzykondygnacyjnym, z maszynownią na dole i zbiornikiem na wodę na górze.
Pracowały tu instalacje odpowiedzialne za wytwarzanie pary, dystrybucję energii, a także później za miękką wodę technologiczną, używaną w procesach produkcji tekstyliów.
Po zakończeniu działalności przemysłowej
Po podłączeniu fabryki do miejskiej sieci energetycznej elektrownia pełniła funkcję rozdzielni elektrycznej i punktu zmiękczania wody.
Do dziś zachowała się m.in. nitowana suwnica na żelbetowych pilastrach - jeden z oryginalnych elementów wyposażenia budynku.
Obecnie w dawnej elektrowni działa restauracja, a budynek jest częścią rewitalizowanego zespołu Manufaktury.