Domy robotników w kompleksie Poznańskiego były integralną częścią wielkiego, około 30‑hektarowego zespołu przemysłowego zloalizowanego przy ul. Ogrodowej w Łodzi. Były to murowane, wielopiętrowe budynki mieszkalne przeznaczone dla pracowników fabryki oraz personelu technicznego, tworzące razem rozległą dzielnicę fabryczną, w której znajdowały się także szkoła, szpital, sklepy, remiza strażacka i inne obiekty codziennego użytku. Famuły stanowiły typowe zaplecze socjalne fabryki: robotnicy mieszkali w bezpośrednim sąsiedztwie zakładów produkcyjnych, takich jak tkalnia, przędzalnia czy drukarnia tkanin, co pozwalało na szybkie dotarcie do pracy, ale równocześnie było elementem pełnej kontroli nad ich życiem i czasem. W okresie największego rozwoju przedsiębiorstwa Poznańskiego zatrudnienie sięgało ok. 7 tys. osób (1906 r.), co wymagało rozbudowy zabudowy mieszkalnej w formie zwartego, uporządkowanego układu budynków robotniczych. Budynki te, podobnie jak pozostałe obiekty kompleksu, wznoszono z czerwonej cegły, a ich architektura była prosta i funkcjonalna; projektowano je tak, by pomieścić duże rodziny robotnicze oraz zapewnić podstawowe warunki higieniczne i sanitarne na poziomie wyższym niż w zwykłych łódzkich kamienicach czynszowych. Część dawnych famuł przetrwała do dziś – niektóre, jak kamienica przy ul. Gdańskiej 1, pierwotnie służąca robotnikom fabryki, przechodzą obecnie rewitalizacje z odtwarzaniem historycznych elewacji i elementów architektonicznych, modernizacją instalacji i dostosowaniem do nowych funkcji mieszkaniowych, przy zachowaniu charakteru zabytkowego obiektu.
Aktualnie trwa rewitalizacja tych budynków, jeden z nich jest już prawie ukończony. Kesza macie w tej nie odnowionej części. Odnowienie jednej famuły to koszt 100 mln zł. Cały kompleks ma być źródłem dochodu z wynajmu.
Proszę dać znać, jak zaczną tam coś robić, to przeniosę kesza w inne miejsce :)
Dodatkowe informacje
Musisz być zalogowany, aby zobaczyć dodatkowe informacje.