Zamek w Krasiczynie to jeden z najpiękniejszych pomników polskiego renesansu.

Jego budowę rozpoczął pod koniec XVI wieku Stanisław Krasicki, kasztelan przemyski, potomek przybyłej tu w XVI wieku mazowieckiej szlachty zagrodowej herbu Rogala. Marcin Krasicki, uznawany za jednego z najwybitniejszych wówczas mecenasów sztuki w Polsce, za sprawą włoskich architektów na czele z Galeazzo Appianim przekształcił surowy zamek obronny wzniesiony przez ojca we wspaniałą, magnacką rezydencję.    Zamek, pomimo licznych pożarów i wojen, zachował prawie niezmienioną sylwetkę, jaką nadano mu na początku XVII wieku. Wybudowany w formie czworoboku zorientowany został ścianami według stron świata. W narożach stoją cztery baszty: Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka (Rycerska). Prostokątny, rozległy dziedziniec otaczają od północy i wschodu skrzydła mieszkalne, a od południa i zachodu mury kurtynowe zakończone piękną, ażurową attyką. O znaczeniu świetności zamku w przeszłości świadczy fakt, że gościli w nim królowie polscy: Zygmunt III Waza, Władysław IV, Jan Kazimierz i August II.

Po bezpotomnej śmierci Krasickich zamek i dobra krasiczyńskie dziedziczyli kolejno: Modrzewscy, Wojakowscy, Tarłowie, Potoccy i Pinińscy. Od tych ostatnich w 1835 roku odkupił je książę Leon Sapieha. Sapiehowie, którzy byli w posiadaniu Krasiczyna do 1944 roku, przyczynili się znacznie do jego rozwoju. Przeprowadzili renowację Zamku, założyli tartak, browar i fabrykę maszyn rolniczych. Aktywnie działali na polu rozwoju życia gospodarczego i społecznego regionu.

Ostatnim właścicielem dóbr krasiczyńskich był Leon Aleksander Sapieha. Był on człowiekiem wielu talentów: wybitny podróżnik, sportowiec(jazda konna). Zasłużył się podczas I wojny światowej jako lotnik. Po śmierci Józefa Piłsudskiego zasiadał w sejmie. Zawdzięczamy mu unowocześnienie zamku: w latach międzywojennych założył tam wodociągi, kanalizacje, centralne ogrzewanie i oświetlenie elektryczne. We wrześniu 1939 roku po wkroczeniu Armii Czerwonej musiał wraz z rodziną opuścić zamek. Po przedostaniu się na drugą stronę Sanu czas wojennej zawieruchy przetrwał m.in. w folwarku w Wapowcach, w Krakowie oraz w domu w Hołubli. Był zaangażowany w ruch oporu w szeregach Armii Krajowej. Zmarł w roku 1944, kiedy podróżował wraz ze swoim szoferem Dajlidisem samochodem z Krakowa. W okolicach Dębicy natknęli się na ostrzał wojsk sowieckich. Odłamek granatu trafił w nogę Leona Sapiehy. Leon został przewieziony do szpitala w Rzeszowie, gdzie przez miesiąc był leczony. Niestety, rana po odłamku pocisku spowodowała zakażenie, co 27 września spowodowało śmierć Leona Sapiehy.